Þröngt eða breitt: hvað á vefsíðan mín að gera?

Röng spurning: hvað á að vera á vefnum?

Ef þú byrjar á því hvað eigi að vera á vefnum, þá endar þú alltaf á sama listanum. Um okkur, þjónusta, myndir, hafa samband, kannski fréttir. Sá listi er ekki ákvörðun, hann er vani, og hann er ástæðan fyrir því að svo margir íslenskir vefir eru eins.

Rétta spurningin er hvað eigi að gerast. Hvað á manneskjan sem finnur þig að hafa gert áður en hún lokar glugganum? Þegar sú aðgerð er skrifuð niður raðast síðurnar sjálfar, því hver þeirra þarf að réttlæta sig gagnvart henni.

Þetta er ekki fræðileg æfing. Þetta er nákvæmlega sama vinnan og ræður verðinu, því verðið á vef er ekki fjöldi síðna heldur fjöldi hluta sem þurfa að virka.

Þröngi vefurinn

Þröngur vefur gerir eitt og gerir það vel. Gistihús sem vill bókanir beint. Verkstæði sem vill að síminn hringi. Ljósmyndari sem vill að fólk sjái verkin og sendi fyrirspurn.

Hann er ekki fátæklegur, hann er einbeittur. Fimm til átta síður, ein aðgerð sem er endurtekin á hverri þeirra, og enginn valkostur sem dregur athyglina frá henni. Þetta er líka vefurinn sem er ódýrastur og fljótastur að skila, því það er ekkert í honum sem enginn notar.

Ef þú ert í vafa er þetta næstum alltaf rétta svarið. Það er miklu auðveldara að bæta við síðar en að taka í burtu, og vefur sem er of stór frá fyrsta degi er sjaldan lagaður, hann er bara látinn eiga sig.

Breiði vefurinn

Breiður vefur er réttur þegar þú ert í raun með fleiri en einn rekstur á sama léninu, eða þegar sami gestur þarf að fá ólík svör eftir því hver hann er.

Hótel sem selur bæði gistingu og veitingasal fyrir hópa. Framleiðandi sem selur bæði í smásölu og heildsölu. Fyrirtæki sem þarf íslensku fyrir viðskiptavini og ensku fyrir starfsfólk sem er að flytja til landsins. Þarna dugar ein leið ekki, því hún er röng fyrir helminginn af þeim sem koma inn.

Breiður vefur kostar meira og hann kostar meira á hverju ári, því það er meira efni sem þarf að halda réttu. Það er í lagi þegar hann er að vinna fyrir því. Það er dýrt þegar hann var keyptur af því að það leit betur út að vera með margar síður.

Prófið sem sker úr á tveimur mínútum

Skrifaðu niður þrjár setningar. Fyrst: hvað á manneskjan að gera á vefnum. Svo: hvernig veistu hvort hún gerði það. Og loks: hvað er það versta sem gerist ef hún gerir það ekki.

Ef þú getur ekki svarað annarri setningunni, þá er aðgerðin ekki nógu skýr og vefurinn mun ekki skila neinu mælanlegu, sama hvað hann kostaði. Bókun er hægt að telja. Pöntun er hægt að telja. Símtal er hægt að telja. „Meiri sýnileiki“ er ekki hægt að telja og er þess vegna ekki markmið heldur ósk.

Ef þú átt tvö gjörólík svör við fyrstu setningunni, og hvorugt má víkja, þá ertu með breiðan vef og það er einfaldlega staðreynd um reksturinn þinn. Þá er rétt að borga fyrir hann og gera hann almennilega.

Það sem þú getur skilið eftir í fyrstu umferð

Blogg sem enginn mun skrifa í. Tómt blogg er verra en ekkert blogg, því nýjasta færslan frá 2023 segir gestinum að hér sé ekki fylgst með neinu.

Þriðja tungumálið. Tvö vel unnin tungumál eru betri en þrjú hálfkláruð, og þýðing sem hljómar illa gerir meira ógagn en engin þýðing.

Innskráningarsvæði fyrir viðskiptavini getur verið gagnlegt þegar það leysir skýra þörf. Skilgreindu fyrst hver notar það og hvaða verk það á að spara.

Fréttir, viðburðadagatal og allt annað sem einhver þarf að uppfæra í hverri viku. Ef sá einhver er ekki til, þá er þetta ekki eiginleiki heldur skuld.

Ekkert af þessu er bannað. Þetta er bara röð. Byrjaðu á því sem á að gerast, láttu vefinn gera það vel, og bættu hinu við þegar það er raunverulega einhver til að halda utan um það.

Heimildir og dagsetningar

• Þessi grein byggir á reynslu, ekki mælingum. Hún er skrifuð upp úr símtölum við íslensk fyrirtæki síðustu sjö ár og lýsir því hvernig ég verðlegg og afmarka verk, ekki niðurstöðu úr rannsókn.
• Verðin sem eru nefnd eru mín eigin og þau sömu og á verðskránni á /verd. Ef þau breytast þar breytast þau hér.